غزل شمارهٔ ۴۷۴۳

برداشت: از هیچ چیز در دل خود حسِ کینه و درندگی نپروران، زیرا در زندگی نباید به جایی برسید که زیر زمین و در تاریکی قرار بگیرید.

برداشت: اگر با دانش رسمی نتوانی از آتش فرار کنی، به فکر استفاده از یک سپر کاغذی برای محافظت از خود نباش.

برداشت: به نظر می‌رسد که در اثر فشاری که بر من وارد می‌شود، از توانایی کنترل خود خارج می‌شوم. لطفاً حواستان باشد که دست خود را در برابر چشمان من نزنید و از من دور بمانید.

برداشت: شمع با ذوب شدن و از بین رفتن خود، به آرامش دست می‌یابد. برای رسیدن به مرحله‌ای از سیر و سلوک، نباید از آتش وجودی خود بترسی و آن را از دست بدهی.

برداشت: به هنگام صبح، نور شمع با طلوع آفتاب پیوند می‌خورد و دیگر نمی‌درخشد. بنابراین، ای کسی که به محبوب خود دل بسته‌ای، تنها در لحظات پایانی او را در آغوش بگیر.

برداشت: دل آتشین من به قدری مشتاق است که سنگ هم در آغوش محبت تبدیل به آب می‌شود. پس خواهش می‌کنم، این آیینه را از جلو آن چهره زیبای تو برندار.

برداشت: دل را به خودت تسلیم نکن و اجازه نده که به راحتی مورد آسیب قرار گیرد. این شکار زیبای احساسات را با فریب و دسیسه به دام ننداز.

برداشت: صائب به خاطر نیش زهرآگین دیگران می‌گوید که از شهد تازه مگس‌ها که شیرین و خوشمزه به نظر می‌آید، دوری کن. زیرا این شیرینی ممکن است برای تو ضرر داشته باشد.