غزل شمارهٔ ۴۷۴۲

برداشت: جز به گوشهٔ قناعت، از این دنیای فانی چیزی نگیر و از هیچ‌کس در جهان توقع نداشته باش.

برداشت: در مورد پاکی و صداقت دل خود نزد عالمان خشک و زاهدان صحبت نکن، زیرا آنها قادر به درک زیبایی و روشنی درونی تو نیستند. در برابر چهره‌های زنگار گرفته و ناپاک، خود را نشان نده، چون این کار بی‌فایده است.

برداشت: با وجود اینکه راه پر پیچ و خم بود و دشواری‌هایی داشت، اما در نهایت به مقصد رسیده است. پس برای شناسایی یا قضاوت درباره‌ی او، نباید تنها به ظاهر و حالات او نگاه کرد.

برداشت: در این باغ، فقط به درخت سرختی که همواره پابرجا و مقاوم است، پناه ببر و به هیچ شاخه یا درخت دیگری، آشیانه نکن.

برداشت: وقتی تصمیم تو واقعی و جدی است، در تلاش و کوشش خود کوتاهی نکن. در مسیر درست، کنترل و هدایت توانایی‌هایت را از دست نده.

برداشت: این شعری از حالتی عاطفی و احساسی سخن می‌گوید. در آن اشاره شده که این درد و غم برای انسان، مانند آتشی سوزان است و شخصی که در حال تجربه این احساسات است، نمی‌تواند نبض زندگی‌اش را در دست بگیرد. به نوعی، شاعر از دیگران می‌خواهد که او را در این وضعیت رها کنند و به او فشار نیاورند.

برداشت: من از آتش عشق، بدون هیچ حفاظتی سوختم و تو که نمی‌دانی، بر من شجاعی نکن و راز دلم را بر زبان نیاور.

برداشت: تا زمانی که روز روشن است و همه چیز نمایان است، مانند خفاشی که در تاریکی زندگی می‌کند، از نفس دیگران جان مگیر و خود را در معرض دید قرار نده.

برداشت: سخن خود را به اندازه‌ی درک و توجه شنوندگانت بیان کن و از چیزهایی که برای آنها مناسب نیست، صرف‌نظر کن.