غزل شمارهٔ ۴۷۴۱

برداشت: نخل ما که در فصل پاییز به سر می‌برد، از دست داده‌هایش را به تو می‌دهد و تو این برگ‌های رفته را از او بگیر.

برداشت: چرا اینقدر عجله دارید تا دل را به‌دست بیاورید؟ آهوی زخمی ما را به درد و رنج انداخته‌اید.

برداشت: قبل از آنکه پاییز شروع شود و گل‌ها از بین بروند، از همین زیبایی کوچک که باقی است نهایت استفاده را ببر.

برداشت: وقتی می‌دانی که در نهایت همه چیز گذراست، خودت را به نهایت موضوعاتی که در زندگی‌ات مهم هستند برسان.

برداشت: زمانی که خورشید در حال غروب است، هیچ راه فراری از این واقعیت نیست که شب به زودی فرا می‌رسد. همانطور که خورشید در آسمان غروب می‌کند، نمی‌توان از تاثیر آن بر زندگی و روزهای ما جلوگیری کرد.

برداشت: وقتی که در پایان کار به یک تصویر از تو می‌رسند، این تصویر را به عنوان آرزوی خود در تمام جهان به نمایش بگذار.

برداشت: در زمین، نشانه‌های تیر هوایی در آتش وجود دارد؛ زین را بر دوش کاروان سرنوشت بگذار و جهان را در آغوش بگیر.

برداشت: این آهوی وحشی که اکنون تحت کنترل تو قرار گرفته، تا زمانی که در دام توست، از خود بی‌خبر است.

برداشت: زمانی که دلی به سراغ آرزوهای بزرگ می‌رود، همانند ریشه‌ای که از خاک برمی‌خیزد، باید این آرزو را در دل نگه دارد و همانند هزار نخل، به دنبال تحقق آن باشد.

برداشت: در این مکان شکار هیچ غزالی نتوانسته است بی‌خبر از خطر، بر روی خاک و خون دست بزند و نشانه‌ای از شکار خود را نشان دهد.

برداشت: افرادی که در زندگی سختی و ذلت را تجربه کرده‌اند، به زودی به جایگاهی محترم و والایی دست خواهند یافت. پس باید از مشکلات و موانع عبور کرده و خود را از بند و رنج رها کنند، مانند یوسف که از چاه نجات یافت.

برداشت: دنیا جای مناسبی برای روح بی‌خانمان نیست، این پرنده بزرگ را در آشیانه‌اش بگذار.

برداشت: زمانی که هیچ کس نیست که صدای تو را بشنود و به حرف‌هایت توجه کند، بهتر است در اوج روح و معنویت خود، سخن حق را به دل‌های آماده برسانی.