غزل شمارهٔ ۴۷۴۰

برداشت: فصل جوانی به پایان رسید، به خانه برو و در گوشه‌ای بنشین. در این لحظه، دانه‌های تسبیح را به دست بگیر و به یاد خدا باش.

برداشت: در دنیا مانند جغد در خرابه‌ها گرفتار نشو. همچون سیل، به سمت دریا حرکت کن و از ویرانه‌ها عبور کن.

برداشت: اگر با عشق و محبت سخن بگویی، حتی اگر در عین سادگی باشد، برای اهل دل و عاقل نیز قابل فهم و ارزشمند است. اما اگر بخواهی از دانش و خرد صحبت کنی، باید به زبانی ساده و کودکانه نزدیک شوی تا برای آن‌ها قابل درک باشد.

برداشت: نمی‌توان به حقیقت در این عمر کوتاه دست یافت. زمان محدود است، پس به سمت معبد عشق برو.

برداشت: از توقف و سستی در کارهای بزرگ دوری کن و مانند مریم، مادر مسیح، به معنویت و تلاش ات ادامه بده. با اراده و همت مردانه، به سمت هدف‌های برتر برو و راه خود را ادامه بده.

برداشت: تا وقتی که در پیاله نوشیدنی از باغ وجود دارد، در راه میخانه برو چون زمانی که می تمام شد، راه میخانه را در پیش بگیر.

برداشت: از خانه بیرون نرو و به کارهای دیگران اهمیتی نده، در فقر خودت باید مانند پادشاهان رفتار کنی.

برداشت: در مسیر عشق، نمی‌توان به کمال و درک واقعی رسید و باید در این راه از لغزش‌ها و اشتباهات که ناشی از شوق و هیجان است، جلوگیری کرد.

برداشت: مردان با تلاش و کوشش به هدف خود رسیده‌اند، تو نیز باید با تلاش جدی و مردانه به دنبال هدف خود باشی.