غزل شمارهٔ ۴۷۳۳

برداشت: ای کسی که دل‌های دیگران به یاد تو شاداب است، هر بار که به چشم تو نگریسته می‌شود، گویی جامی دیگر پر از شراب خُود را تجربه می‌کنند.

برداشت: هر پرنده‌ای که پرهایش شکسته است، به خاطر فکر و خیال تو، به زیر بال پرنده‌ای دیگر پناه می‌برد.

برداشت: از چشمان نیمه مست تو، هر کسی که در دلم نشسته، در گوشه‌ای از فقر را کنار بگذار و مرا به میخانه ببر.

برداشت: از طریق عقل، قامت زیبا و خوش‌تراش تو هر گروهی را به صورت جذاب و خوشحالی به جلوه‌گری وامی‌دارد.

برداشت: هر نخی که از شمع زیبایی تو به وجود آمده، در مسیر پروانه دیگری به دام افتاده است.

برداشت: از شدت اشتیاق به یاد تو، هر قطره اشک مثل رشته‌ای از تسبیح شده که دانه‌هایش را در خود جا داده است.

برداشت: در باغ، به خاطر زیبایی و جذبه‌ی تو، هر پرنده‌ عاشق به نوعی دیگر در حال جشن و سرور است.

برداشت: هر لحظه از سایه موهای تو، کافرانه، بر دل من تأثیر می‌گذارد و در کعبه، رنگی تازه نمایان شده است، گویی بتخانه‌ای تازه ایجاد شده.

برداشت: به جز دل شکسته، هیچ چیز دیگری در دنیای عشق تو وجود ندارد و اینجا مانند ویرانه‌ای است که همه‌چیز خراب شده است.

برداشت: هر کسی که در این جشن و مهمانی حضور دارد، باید بیدار باشد و نسبت به افسانه‌های جدیدی که در اطرافش وجود دارد، هوشیار باشد، نه اینکه چشمش را بر روی واقعیات ببندد و خوابش ببرد.

برداشت: زلف تو دل عاشقان را به شدت شکسته و مجروح کرده است و در هر پیچ و تاب موهایت، اسرار و رازهای عشق پنهان است.

برداشت: تیغ تو در میان خاک و خون نشسته و هر شکاف قلب، دلیلی برای به وجود آمدن میخانه‌ای دیگر است.

برداشت: پرنده‌ای که به دانه عادت کرده، به خاطر آن چشم جذابش هیچ‌گاه به دنبال دانه دیگری نمی‌رود.

برداشت: عشق او در وجودم چنان تاثیری گذاشته که هر درد و حسرتی که دارم، مانند نشانه‌های آتشین در قلبم، مرا به دنیای دیگری می‌برد و هر بار احساس تازه‌ای به من می‌دهد.