غزل شمارهٔ ۴۷۲۹

برداشت: ای زلف‌های شیک و تند تو که از بالای سر زودتر درخشیده‌اند و مژگان و چشم‌های بازیگوش تو از یکدیگر فاصله بیشتری دارند.

برداشت: از من دوری نکن و چهره‌ات را پنهان نکن، زیرا به‌یقین هیچ بهشت تازه‌ای، مانند آراستگی و زیبایی من، نمی‌تواند درخشش و زیبایی صبح‌گاه را داشته باشد.

برداشت: زیبایی چهره تو، به گونه‌ای است که مانند آینه‌ای روشن، دل‌ها را به وجد می‌آورد و باعث شده است که همه به تماشای آن بنشینند و در حیرت فرو بروند.

برداشت: عاشق چگونه می‌تواند تو را ببیند، در حالی که تمام زیبایی‌های تو از هم گسسته و پراکنده‌تر از آن چیزی است که او تصور می‌کند.

برداشت: اگرچه خورشید در هر گوشه و کناری می‌تابد، اما رسوایی من در دنیا بیشتر از آن است که دیده شود.

برداشت: عاشق کسی بود که وقتی احساساتی می‌شود، خجالت و آدابش را بیشتر حفظ می‌کند.

برداشت: مواظب باش که از دنیای حیرت خارج نشوی، زیرا در آنجا آسمان کم‌عمق‌تر از زمین است.

برداشت: در روزگار زندان، دل انسان همچنان خوشایند می‌شود و ما هر روز بیشتر از این دنیا فاصله می‌گیریم.

برداشت: درختی که میوه ندارد، هر چقدر هم قد بکشد، باز هم بیشتر خمیده و بی‌حاصل می‌شود.

برداشت: اگر کسی انگشتش را در دهان ماری فرو کند، هرگز نمی‌تواند دلی به تلخی کسی که از من دچار آسیب شده، تجربه کند.

برداشت: مقام و وضعیت انسان مانند دام است، بنابراین از افرادی که بسیار آرام و ساکت به نظر می‌رسند، دوری کن.