غزل شمارهٔ ۴۷۲۸

برداشت: زیبایی و جذابیت تو به قدری است که زلف و خط و خال تو از هم زیباترند و مژگان تو حتی بیشتر از خود چشم‌هایت خیره‌کننده هستند.

برداشت: ابرو مانند کمانی است که تقدیر به زیبایی درآورده و مژه‌ها همچون تیرهایی هستند که از حوادث زندگی به ما می‌رسند.

برداشت: مجنون، که رهبر دیوانگان بود، هیچ‌گاه از تو دزدیده و گریزان‌تر نداشت.

برداشت: ای عطر نافه، تو مرا ناامید نکن که بوی تو خیلی زیباتر از بوی آهو است.

برداشت: در فضایی که عشق به من زیبایی می‌بخشد، آزار و رنجی که حس می‌کنم از گزند شیران درنده هم شدیدتر است.

برداشت: هیچ‌کس در طول زندگی خود، درختی که بار و میوه‌ای از من بریده باشد، ندیده است.

برداشت: چرا کسی باید از دزدان شکایت کند وقتی که در همان جا، نگهبانان خود دزدان قوی‌تر و توانمندتر هستند؟