غزل شمارهٔ ۴۷۲۳

برداشت: در دل پیرمردی که گرفتار حرص و آرزوهای بی‌پایان است، همانند ویرانه‌های قدیمی، تنها موجودات ضعیف و بی‌خبری چون مور و مار زندگی می‌کنند. این نشان می‌دهد که از نظر روحی و عاطفی، او به جایی تبدیل شده که دیگر چیزی برای ارزشمند بودن ندارد.

برداشت: در درون پرده، غنچه‌ای با لبخندش دل‌های شب را روشن می‌کند و موجب باز شدن دل‌ها و شادمانی بیشتر می‌شود.

برداشت: در دل صحرا، اسب سرکشی که بال و پر شور و جنون دارد، به راحتی می‌تواند میدان‌داری کند و این هیجان و آزادی او در فضای باز بیشتر می‌شود.

برداشت: مجنون به خاطر حسد به شور و شوق فرهاد، در دل کوهستان به شدت ناراحت و بی‌تاب است. او از این وضعیت در عذاب است و احساس شورش و هیاهو می‌کند.

برداشت: کسی که به آینده و عاقبت کارهای خود فکر می‌کند، بیشتر به زندگی پس از مرگ و ارزش‌های معنوی توجه دارد.

برداشت: دل روشن از تاریکی بهره‌مند است و بیشتر از آن، نور و گرمای شمع در شب‌ها محسوس است.

برداشت: در زیر زمین، دانه‌ای وجود دارد که به باران امیدوار است، و دل باید بیشتر به آسمان و جهان بالاتر نگاه کند.

برداشت: در دل من نگرانی و غم زیادی وجود دارد و اشک‌هایم مانند جواهراتی هستند که در عمق دریا پنهان شده‌اند و این غم‌ها عمیق‌تر از آن چیزی است که به چشم می‌آید.

برداشت: بهارها مانند عنبر در دل شب‌های تاریک، نوید صبح و امید را در خود دارند.

برداشت: سوزن همیشه از خارپای دیگران آسیب می‌بیند و درد می‌کشد، اما در عوض، چشم‌های بینا بیشتر از زحمات و سختی‌ها بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: قدرت و کامیابی از راه اطاعت و خضوع به دست می‌آید، و در بالاترین قله‌ها، عظمت و شکوه دوران در انتظار است.

برداشت: دشنام برای من لذیذتر از بوسه است، چرا که وقتی شراب تلخ می‌شود، به مراتب دلپذیرتر می‌شود.

برداشت: اشک ندامت برای کسی که دچار گناه شده، مانند بارانی است که در آسمان ابری و تیره آماده می‌بارد و بیشتر از آن به حال او می‌بارد.

برداشت: اگر تخم سوخته‌ای وجود نداشته باشد، دیگر رشد و نمو نخواهی داشت. زیرا در بهار، شور و حال بیشتر از همیشه است.