غزل شمارهٔ ۴۷۲۱

برداشت: زلف تو از کمند امیدها بلندتر است و مژگان تو از زلف و زلف نیز از بالا بلندتر.

برداشت: هرچند عمر ما کوتاه می‌شود، اما گره زلف تو باعث شده که رشته دل‌هایمان به اندازه‌ای بلند و عمیق باشد که از مشکلات و غم‌ها فراتر رود.

برداشت: از عشق و تمایل، تلاش برای سفر نکرده است و این شور و شعله، از دامن بیابان به آسمان رفته است.

برداشت: هرگز به خودم زینت ندادم، چون همیشه در حال وصال محبوب بودم و نسبت به او، احساس نزدیکی و بلندی داشتم.

برداشت: در شرایط دشوار، آیا کسی می‌تواند از محدودیت‌های خود فراتر برود؟ در حالی که حالتی از دلبرانه بودن و زیبایی در شخصیت او وجود دارد که به خوبی قابل مشاهده است.

برداشت: با اینکه ناامیدی و بدشانسی بیشتر می‌شود، اما درخواست و درخواست‌کردن بیشتر می‌شود.

برداشت: یوسف ما به طرز ماهرانه‌ای از فریب و نیرنگی که به واسطه زلیخا در کار است، محافظت می‌کند و این محافظت او از همه چیزهایی که زنان با ناز و زیبایی می‌سازند، بیشتر است.

برداشت: به دلیل غبار و کثیفی که از خط زلف معشوق بر زمین افتاده، زمین زیر خاک به دام افتاده و این خط زلف به قدری بلند است که حتی از شب یلدا هم بیشتر می‌رسد.

برداشت: چقدر می‌خواهی به افرادی که در بند هستند، بی‌محلی کنی؟ دیگر بس است، دیگر اثر غبار دل ما از نوشته‌های تو فراتر رفته است.

برداشت: اگرچه صائب در شکست و ناکامی چیزی کم ندارد، اما صدای دل‌تنگی و غم او در مقایسه با این شکست، بلندتر و گویا‌تر است.