غزل شمارهٔ ۴۷۲۰

برداشت: تو با زلف و چهره‌ات از همگان زیباتری، و خط تو از خال‌های صورتت دلرباتر و خال‌هایت هم از آن خطوط زیباتر است.

برداشت: چشمت به من نیفتد، زیرا زیبایی نرم و دلنشین تو از صدها پیراهن یوسف مصری نیز عجیب‌تر و زیباتر است.

برداشت: هر دایره‌ای که از خط تو به وجود می‌آید، زیبایی خاصی دارد و ماه تو به خاطر هاله‌ای که دورش است، جذاب‌تر و دلرباتر به نظر می‌رسد.

برداشت: ما دیده‌ایم که نهال‌های جوان در باغ، به پای سروی نمی‌رسند و چمن هم به زیبایی تو نیست.

برداشت: موج سراب، شب نفسی به خود آرام می‌دهد و دل‌های شب را از روز من بیشتر بی‌تاب می‌کند.

برداشت: قلبی که از عشق و زیبایی خالی باشد، در محفل وصال جایی ندارد و هیچ کس از من بی‌نصیب‌تر نیست.

برداشت: صائب به زیبایی و جذابیت تو گرفتار شده و در این دوران، خط و نوشته‌اش به زیبایی باغ تو تبدیل شده است، همانطور که بلبل در باغی پر از گل و لذت می‌چرخد.