غزل شمارهٔ ۴۷۱۹

برداشت: در روزهای بهاری، از گوشه‌ی میخانه خارج نشو و لب خود را از لب پیمانه دور نکن.

برداشت: بدون وجود موج‌ها، سبزه نمی‌تواند جوانه بزند و گل‌ها شکوفا شوند. زندان می‌تواند به مانند خانه‌ای باشد که در بهار، زندگی و زیبایی را در خود ندارد.

برداشت: تا زمانی که گل شکوفا شد، شمع دیگری روشن نشد و غم من از بدبختی‌ام همچنان باقی ماند، مانند پروانه‌ای که در بهار سرگردان است.

برداشت: چشمان تو به قدری زیبا و جذاب هستند که ناخواسته ذهن مرا مشغول می‌کنند. نیازی نیست که خواب یا رویا به دنیای خیال انگیز بهار بروم، زیرا خودت تمام توجه و تمرکز مرا به خود جلب کرده‌ای.

برداشت: عشق تازه‌ای آغاز شده است، پس از نزدیکی من دوری کنید! آشنایی بی‌پایه و بی‌خود در این فصل زیبا، نادانی است.

برداشت: بهشت و لذت‌های آن با یک صدای شاد و پرشور گریه در بهار برابری می‌کند.