غزل شمارهٔ ۴۷۱۷

برداشت: به هنگام ورود به باغ بهشت، بهتر است که با احتیاط و آرامی قدم برداری و با هر قدمی که برمی‌داری، سعی کنی از خوبی‌ها و زیبایی‌های آنجا بهره‌مند شوی.

برداشت: الان نیروی برق مانند سپاهی به زمین می‌رسد و دست مهربانی را به دل خوشه‌چین می‌سپارد.

برداشت: چون سوزن از لباس جدا می‌شوی، از تعلقات دنیوی آزاد شو و پاهایت را مانند مسیح به‌سوی آسمان بگذر.

برداشت: بر چین به مانند عنکبوت، دام فریب را بگستر، و همانند زنبور، خانه‌ای با پرواز و تلاش بساز.

برداشت: در وجود تو، سخنانی دلنشین و meaningful وجود دارد، پس کمتر از خودت بروز نده و با کلمات بی‌معنی بر صفحه زندگی ننویس.

برداشت: میل و طمع ثروتمندان بیشتر از فقیران است. پس جانت را با عشق بپذیر و در برابر خضر(نماد دانش و حکمت)، خود را humble بگذار.

برداشت: خوشه گندم به هزار زبان در جستجوی توست و برای دستیابی به تو تلاش می‌کند و از سختی‌ها عبور می‌کند.

برداشت: نخست، باز کردن دریا را که نوح را نجات داد به یاد بیاور، سپس، با دقت به چشمان من نگاه کن و آستین خود را به سوی من دراز کن.

برداشت: دردهای ناشی از عشق و شورش در دل را می‌توان با هنر و سخن زیبا تسکین داد، گویی که در برابر دشمنان، با کلام دلنشین و لطیف، آتش درون را خاموش می‌کنیم.