غزل شمارهٔ ۴۷۱۵

برداشت: به هیچ سبک‌سری امید نداشته باش و از خواسته‌ها و آرزوهای بی‌جا دوری کن. در حقیقت، صبر و تعهد به چیزی که ارزش دارد را فراموش نکن.

برداشت: به یاد داشته باش که دوست خوب باید مانند برادر باشد و هرگز به دوستی‌های ظاهری دل نبند. همچنین مراقب باش که از دیگران انتظار نداشته باشی که در دوستی همیشه به تو کمک کنند.

برداشت: نفس خمار ناشی از افیون و شراب، با محبت و مهربانی مادر نمی‌شکند؛ پس از محبت و مهر او طمع نداشته باش.

برداشت: دوستی با زندگی ابدی، نمی‌تواند منجر به به دست آوردن قدرت و سلطنتی شود که از آب حیات خضر به دست می‌آید، پس به دنبال این آرزو نرو.

برداشت: اگر زمین پاکی که بی‌ابر است، دانه‌ها را خوب بپاشیم، حاصل خوبی خواهد داد. اما انتظار از صدف برای به دست آوردن الماس و گوهر بی‌جا است.

برداشت: در چشم مور، عظمت و ملک سلیمان چه معنایی دارد؟ از این دنیا که کلنجارهایش کوچک و حقیر است، امید و آرزو نداشته باش.

برداشت: از دل من به خاطر ناراحتی و آتش درونم پیگیری نکن؛ از روی نیک بودنت به شعله‌ای که در دل دارم دل‌خوش و امیدوار نباش.

برداشت: به خاطر نداشته باش که زیبایی و دلنشینی گل و خوشبو را نمی‌توان با زوال و از بین رفتن آن سنجید؛ پس از هیچ موجودی، حتی سمندر، امیدی به زندگی نداشته باش.

برداشت: چون دل تو در این دنیا روشن است، پس مراقب باش که به دنبال روشنایی دیگری نباشی.

برداشت: از کاسه سیاه هیچ کمکی به نیازمندان نمی‌رسد، پس به شراب قرمز در جام گل لاله امیدی نداشته باش.

برداشت: آزادگان فقط به دعا و نیایش خود متکی هستند و به چیز دیگری امیدوار نیستند. بنابراین، از درختان بلند و زیبای سرو و صنوبر نیز بهره‌برداری نکنید، چرا که نتیجه‌ای جز دعا و نیایش نخواهید داشت.