غزل شمارهٔ ۴۷۰۶

برداشت: درویش نمی‌تواند از پارگی‌های خرقه‌اش شرمنده باشد، چرا که ارزش و اعتبار انسان به اندازه‌ی محبت و احترام اوست.

برداشت: زنگی که بر روی پیشانی آینه نشسته، با این روش پاک نمی‌شود؛ همان‌طور که لب خاموش نمی‌تواند غبار دل را بزداید.

برداشت: درد و حسرت من به قدری عمیق شده که مثل سوزن از زخم‌هایم عبور می‌کند و آسیب‌هایم را عمیق‌تر می‌کند. انگار که از یادآوری خاطرات بد نجاتی نیست و باید به شدت مراقب خودم باشم.

برداشت: زندگی در جهان مانند برقی است که از ابرها گاهی نمایان می‌شود، در حالی که درد و غم‌های فراوانی در پس آن نهفته است.

برداشت: جوهر واقعی هیچگاه برای جلب محبت و توجه دیگران خود را دگرگون نمی‌کند. در دل خود آتش عشق را به وجود می‌آورد و از آن شعله‌ور می‌شود.

برداشت: با humble و ساده زندگی کردن انسان می‌تواند به درجات عالی و محترم دست پیدا کند. مانند گلی که با تواضع و بدون سر و صدا بر روی نسیم می‌نشیند و در عین حال زیبا و با ارزش است.

برداشت: اگر آبروی افرادی بزرگ و با کرامت از دست برود، مانند قطره‌های گران‌بهایی خواهد بود که به آرامی از چکیدن آنها به وجود آمده است و می‌تواند به راحتی به باد برود.

برداشت: دل‌های پاک و صادق، نگهبان آرامش و لطافت هستند؛ همان‌طور که آینه به خاطر نرم بودن موم می‌تواند شکل بگیرد و تغییر کند، دل‌های صاف نیز به راحتی تحت تأثیر لطافت و محبت قرار می‌گیرند، در حالی که حصار آهنین نشان‌دهنده‌ی استقامت و محکم بودن احساسات است.

برداشت: وقتی که با محبت و نرمی به زلف کسی دست می‌زنی، مراقب باش که او در چه وضعیتی است و به چه حال و روزی گرفتار است.