غزل شمارهٔ ۴۷۰۵

برداشت: از تغییرات زمان دلسرد نمی‌شوم، چون ارزش و جایگاه من مانند گوهری است که هیچ‌گاه تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. حتی اگر روزی به گرد و غبار تبدیل شوم، باز هم اعتبارم به عنوان یک فرد ارزشمند باقی خواهد ماند.

برداشت: وقتی که مثل سرو سرزنده و پربار نیستم، خیال و یادم را به سمت درختان بارده می‌برم.

برداشت: من از منبعی وسیع و بی‌انتها تجربه کسب کرده‌ام و با عشق در کنار دیگران روز را سپری کرده‌ام و در کنار سپیده‌دم، حالتی خزانی و سرخوشی را تجربه می‌کنم.

برداشت: عشق من چنان شور و شوقی به وجودم می‌آورد که مثل یک چراغ روشن می‌شود و آتش درونم را به جنب و جوش می‌آورد.

برداشت: در این بیت شاعر به احساس سبکی و رهایی اشاره می‌کند که ناشی از دیدار با کسی خاص و ارزشمند (کهربا) است. این ملاقات به او این حس را می‌دهد که از بار مشکلات و نیازها آزاد شده و در دوران بی‌نیازی و آسایش قرار گرفته است.

برداشت: ما مانند صدف‌ها از آب کد یمینی استفاده می‌کنیم و به خاطر اینکه از دریا آب نمی‌نوشیم، برای یک قطره آب شرمنده هستیم.

برداشت: هر زمینی که زیر سایه من قرار بگیرد، به برکت دست هنرمند من، سبز و خرم می‌شود؛ به قدری که زیبایی‌ها و جلوه‌های آن، شبیه سرو و جویبار به چشم می‌آید.

برداشت: صائب، با وجود اینکه در زندگی‌اش به دنبال آرامش و سعادت است، اما در مواجهه با مشکلات و ناامیدی‌ها، انتظار بازگشت خوشبختی به خانه‌اش را در دل دارد. او می‌داند که در زندگی مانند جغدی که در تاریکی می‌گردد، ایستاده و دام‌های ناامیدی او را محاصره کرده‌اند و در این راه باید صبر و انتظار بکشد.