غزل شمارهٔ ۴۶۹۸

برداشت: عشقی که در دل دارم، مرا به جستجوی مسیر دیگری کشانده است و از همه طرف فارغ شده‌ام، در حالی که تمام توجه‌ام به سمت جدیدی معطوف شده است.

برداشت: به من که دچار آتش عشق هستم، راهنمایی کنید، زیرا تحمل بوی دیگری را ندارم و احساس می‌کنم در دل خودم فقط این آتش می‌سوزد.

برداشت: برای من ممکن است که مانند پیوستن به دریا باشم، زیرا مانند آب در هر لحظه می‌توانم به جوی دیگری بروم.

برداشت: جز این که تمام آرزوهایم را از دل پاک کنم، دیگر هیچ آرزوی دیگری در دل ندارم.

برداشت: در اینجا شاعر به فردی توصیه می‌کند که از دنیای مادی و ظاهری دوری کند و به عبادت خدا بپردازد. او می‌گوید که این عبادت واقعی نیاز به پاکیزگی و آمادگی دارد، و نماز بدون آن وضوی خاص ارزش چندانی نخواهد داشت. به عبارت دیگر، برای ارتباط حقیقی با خداوند، باید از تعلقات دنیوی فاصله گرفت و به آماده‌سازی روح خود پرداخت.

برداشت: اگر به خاطر بهشت بندگی نکنم و به دنبال زیبایی‌ها و خوشی‌های مادی نروم، پس نباید به رنگ و بوی دیگری توجه کنم.

برداشت: جان تو هنوز از بدن خارج نشده است، دل را به دست بیاور که این شراب فقط در این کوزه دیگر وجود ندارد.

برداشت: جز آستانه عشق، همه جا dryness و بی‌روحی است؛ دنیا را ترک کن و به زیبایی‌های دیگر نپرداز.

برداشت: هر چه که در دل است، به سمت قبله‌ی واقعی آن بر می‌خیزد و خارج از این مسیر، توجه کردن به چیزهای دیگر بی‌فایده است.

برداشت: عشق در گفت‌وگو و صحبت پیش نمی‌رود و دل غمگین من را به گفت‌وگوی دیگری نمی‌کشاند.

برداشت: کافی است که در پی یافتن راه حل درد و مشکلت باشی، ای صائب! از دنبال کردن چاره‌ای دیگر خودداری کن.