غزل شمارهٔ ۴۶۹۷

برداشت: خواب مرا زیبایی بی‌نظیر ربوده است و حالا در چشمانم به جای خواب، خیال دیگری روشن شده است.

برداشت: هر چه خشم و ناز بیشتر شود، محبت من هم افزایش می‌یابد؛ چرا که هر شکوه و جلالی، عشق را به زیبایی دیگری سوق می‌دهد.

برداشت: عبارت به این معناست که وقتی از اشتباهات و خطاهای گذشته‌ام گذشتم و موضوع را نادیده گرفتم، تنها باعث شد که احساس بی‌تحرکی و عدم عمل بیشتری در خودم ایجاد کنم.

برداشت: به دلیل ضعف و ناتوانی، قدرت جابه‌جایی ندارم. چگونه می‌توانم از وضعیت فعلی‌ام خارج شوم و به حال بهتری برسم؟

برداشت: چشمان خیره و زیبا نمی‌توانند از آسیب چشم زده در امان بمانند، همانطور که هر موج دریا مسأله‌ای جدید و متفاوت را مطرح می‌کند.

برداشت: اگر جانم را به مردم بدهم، مانند عیسی، نفس خود را نگیر. زیرا خاموشی، فضیلت دیگری است.

برداشت: اگر در چشمم یک ذره از خوبان را بگذارم، چشمانم قدرت پرواز به سوی آسمان‌های بلندتری خواهند داشت.

برداشت: سیر شدن از لقمه‌ای که فقط به آن نگاه می‌شود، غیرممکن است. زیرا همیشه خواسته‌ها و سوالات جدیدی به وجود می‌آید.

برداشت: سلیمان به خاطر محبت و لطفی که به مور نشان داد، ضرری ندید و این رفتار او به زیبایی و جلال سلطنتش افزود.

برداشت: با عصبانی شدن و ناراحتی خود را خراب نکن، چرا که در این دنیا لقمه خوشمزه دیگری وجود نخواهد داشت.