غزل شمارهٔ ۴۶۹۶

برداشت: هر جا که می‌روم، دلم برای تو تنگ است و جز تو در این شهر هیچ دوست دیگری ندارم.

برداشت: اگر تو به فکر غم من نیستی، پس نگران نباش، زیرا من جز غم تو دغدغه‌ای دیگر ندارم.

برداشت: جان مرا بگیر ولی به اندازه کم، چون چیزی جز این نذر ناچیز ندارم.

برداشت: از باغ بهشت به کوچه‌اش پا نگذارید، زیرا دلم از هیچ راه دیگری باز نمی‌شود.

برداشت: اگر از درگاه تو ناامید برگردم، چه کنم؟ که هر مشکل و درد من، امیدی به تو دارد.

برداشت: جز عشق هیچ کار دیگری نمی‌تواند دل و دستم را مشغول کند.

برداشت: من از آن گل بدون خار، بیشتر از خار و خاری دارم که بر خط سبز خار به آن اضافه شده است.

برداشت: در اینجا بیان شده که پرنده‌ فاخته با شادی و شوق به دنبال شکار توست و از روی زمین و دام‌ها در جستجوی توست. او برای جستجوی تو از هر سرابی عبور می‌کند و در دام‌ها به دنبال تو می‌گردد.

برداشت: قرار است در فصل بهار دوباره نشانه‌هایی از عشق و جنون را در چهره‌ام ببینی که همچنان در من وجود دارد، هرچند که غبار خاطرات و احساسات سال گذشته بر آن نشسته است.

برداشت: در گوشه‌ای از جهان که دل خواسته، منزوی شده‌ام و حالا فکر می‌کنم چه ترفندی برای رسیدن به خواسته‌ام بچینم.

برداشت: من از عشق و زیبایی او به قدری پر هستم که دیگر به هیچ چیز نیاز ندارم، چرا که عشق کوچک او برای من بسیار ارزشمند و معتبر است.