غزل شمارهٔ ۴۶۹۴

برداشت: دوستی و زیبایی که در دیدار یار وجود دارد، در واقع همچون گلی است که نمی‌توان آن را چید. در نهایت، این لحظه‌ها از دست می‌روند و نمی‌توان دوباره آن‌ها را به دست آورد.

برداشت: شکایتی که بابت زلف بلند او دارم، نه می‌توانم آن را بیان کنم و نه می‌توانم بشنوم.

برداشت: افسوس که زیبایی گیسوی یار مانند آب است که نمی‌تواند مانند دانه‌های مروارید پایانی داشته باشد.

برداشت: چرا زبانت به ناله‌های تشنگان پاسخ نمی‌دهد؟ آیا عقیق نمی‌تواند با مکیدن، طعم شیرین تری را برساند؟

برداشت: اگر به محض یک رفتار محبت‌آمیز از تو، سکوتی خواهم داشت، وگرنه مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، زبانم هرگز نمی‌تواند خاموش بماند.

برداشت: آسمان از چرخش خود خبر ندارد و نمی‌داند که دیوانگی من به حدی است که دیگر نمی‌توانم آرام بگیرم.

برداشت: چشم من نمی‌تواند با آستین پاک شود، زیرا گلابی که در آن دارم، نمی‌تواند به راحتی کشیده شود.

برداشت: چه فایده دارد که سیلاب من به دریا برسد؟ وقتی که آرزوی من برای رسیدن به هدفم هرگز تحقق پیدا نمی‌کند.

برداشت: به شدت تحت تاثیر شرایط و اوضاع این دنیا قرار گرفته‌ام، طوری که دیگر ترسی از فرار کردن ندارم.