غزل شمارهٔ ۴۶۹۳

برداشت: هرچند که چهره بی‌نقاب روشن‌تر است، اما باز هم زیبایی چهره‌های بت‌سان از پرده پوشششان درخشان‌تر به نظر می‌رسد.

برداشت: با کلمات، مفهوم لطیف و ظریف نمایان‌تر می‌شود، همان‌طور که چهره زیبا و نرم تو از پشت نقاب مشخص‌تر و درخشان‌تر است.

برداشت: غیر از عرقی که گل بر روی یار می‌ریزد، چه کسی ستاره‌ای را دیده که از آفتاب روشن‌تر باشد؟

برداشت: زیبایی و طراوت چهره‌ی تو باعث شده است که سرسبزی و شادابی بهاری بر آن افزوده شود، به‌طوری که در این فصل، نور ماهتاب حتی روشن‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

برداشت: روان روشن من به خاطر سال‌های پیری تیره و تار شده است، اما حتی در این فصل خزان، آب هنوز هم شفاف‌تر و زنده‌تر است.

برداشت: از شدت غم و گریه می‌گویم که دل من آرام می‌گیرد، اما بی‌خبرم که اشک‌هایم به جای آرامش، آتش عشق را بیشتر می‌افروزد.

برداشت: اگر در پیاله شراب روشن‌تر جلوه کند، این زیبایی و جلای آن بیشتر از نگین و رنگین‌کمانی است که در خانه‌ای نگهداری می‌شود.