غزل شمارهٔ ۴۶۹۲

برداشت: لب تو از لبخند ستاره زیباتر و دلرباتر است و دهانت به قدری جذاب و دلنواز است که نمی‌توان به راحتی آن را فراموش کرد.

برداشت: دل من در این دنیای پر از ترس و ناامنی، با نگاه جذاب و بازیگوش تو، از انسان‌ها و ارتباط با آن‌ها بیشتر فراری است.

برداشت: از نگاه خیره‌کننده من دوری کن، زیرا چشم من مانند آینه‌ای است که صد پرده از رازها و شگفتی‌ها در آن نهفته است و بیشتر از آنچه تصور کنی، تو را به حیرت خواهد انداخت.

برداشت: با اینکه دستم را به دور کمر محبوبم حلقه کرده‌ام، اما آنچه ذهنم را بیشتر درگیر کرده، موهای اوست که باعث پریشانی افکارم شده است.

برداشت: بر روی صورت زیبا و سوزان جهان، قطره عرقی است که چون ستاره‌ای درخشان‌تر از آفتاب به نظر می‌رسد.

برداشت: با وجود اینکه سینه‌ام مانند آیینه‌ای خالی از غرض و نیت بد است، اما پاکدامنی من از نگاه دیگران کمتر نیست.

برداشت: دل بی‌قرارتر شده، چون موها سفید شده‌اند. در دم صبح، حال شمع هم لرزان‌تر می‌شود.

برداشت: اصلاح واقعی را از آن بخواه که می‌تواند طاعت و عبادت را به‌گونه‌ای انجام دهد که از دید مردم پنهان‌تر از گناه باشد.

برداشت: از شدت عشق، رگِ جانم به تنم می‌سوزد. صائب، از مو، آتش سوزنده‌ای به وجود می‌آید که هر چه بیشتر می‌پیچد و شعله‌ور‌تر می‌شود.