غزل شمارهٔ ۴۶۸۸

برداشت: بیا و ببین که چگونه بهار قدرت دارد غم‌ها و دشواری‌های دنیا را از بین ببرد. بهار مانند بهشتی است که به گل‌ها و جوانه‌ها جانی دوباره می‌بخشد و آن‌ها را شکوفا می‌کند.

برداشت: دل غمگینی در دنیای خاکی بهار را به شادی و زندگی تبدیل می‌کند و گل‌ها را به مردم هدیه می‌دهد.

برداشت: در گلستان شاد و خوشحالم و در این بهار، به خاطر خوشبویی گل‌ها در میخانه، روحیه‌ای شاداب پیدا کرده‌ام.

برداشت: در نور زیبای مهتاب، گل به سادگی راضی نشد و لاله به هر کسی که از کنار آن می‌گذشت، شکوفه‌های بهاری خود را نشان داد.

برداشت: دشمنی که با قدرت و ناگهان حمله می‌کند، سبب می‌شود که غم بی‌فایده دل‌های ناامید به سر آمده و بهار به آن‌ها می‌رسد.

برداشت: با شروع بهار، صدای خوشی و سرور مانند طبل رعد در زیر گلیم طنین‌انداز می‌شود و خوشی زندگی را با صدایی بلند اعلام می‌کند.

برداشت: این بیت به شروع فصل بهار و زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر از کسانی که در سکوت و خاموشی به سر می‌برند خواسته که افکار و احساسات خود را باز کنند و از زیبایی‌های بهار بهره‌مند شوند. بهار زمانی است که طبیعت بیدار می‌شود و غنچه‌ها باز می‌شوند، بنابراین فرصت خوبی است تا شادی و سرزندگی را در زندگی خود احساس کنیم.