غزل شمارهٔ ۴۶۸۷

برداشت: دل درمانده و ناامید خود را به این جهان بسپار، و به یک شاخه بی‌ثمر و بی‌فایده آشیان مگذار.

برداشت: بهشت مشتاق ملاقات خود با انسان‌هاست. مسئولیت کارهای خود را به دیگران واگذار نکن و همیشه تلاش کن تا به بهشت نزدیک شوی.

برداشت: اگر دلیرانه با شجاعت بایستی و خود را در چاه خطر نیندازی، این شجاعت تو را به سرنگونی نمی‌کشاند. پس هیچگاه اجازه نده که سخنان دیگران تو را به زانو درآورد.

برداشت: اگر دوستی را به دست و زبان خود نگه داری، به هر چیزی که در دستت می‌افتد دل نبند.

برداشت: به آسمان و زیبایی‌های آن توجه نکن، دل خود را به خاطر محبت و احساسات سطحی دیگران نسوزان.

برداشت: به خاطر ضعف و ناتوانی، نفس من به سختی می‌کشد و حالا تو، ای سرنوشت، به من لطف نکن و اجازه نده که در زندگی‌ام به این وضعیت دچار شوم.

برداشت: بهتر است که فرد ناتوان به جای انتقام‌گیری، سلاح را در دل خود پنهان کند و اجازه ندهد که تیر کینه در کمان قلبش بماند.

برداشت: این بیت به این معناست که از لاغری و ضعفی که بر سر این شکار افتاده است، رهایی وجود ندارد و تو هم نباید تیر عاشقانه‌ات را از کمان بگذاری. به عبارتی دیگر، احساسات و عشق باید همچنان زنده بمانند و نباید از آن‌ها دست برداشت.

برداشت: سخن و گفتار مانند سیل سریع و روان است و هنگامی که آن را بیان می‌کنم، باید مراقب باشم تا در دام کلماتی که ممکن است بگویم گرفتار نشوم.

برداشت: به جهان مادی و محدود فکر نکن و از آن دور شو، مانند عیسی که از مادیات فراتر رفت. همان‌طور که مرغی بر روی تخم‌گذاری در یک خاک تیره می‌ماند، تو نیز در این مکان محدود نمان.

برداشت: عزیز مصر به شدت به ارزش و اهمیت کالا یا موردی که تو داری پی برده و نمی‌خواهد آن را بی‌دلیل به کاروان بسپارد. او آن را به مثابه کالای یوسف می‌داند و از آن مراقبت می‌کند.

برداشت: به دیگران اجازه نده که تو را تحت تأثیر قدرت و عظمت خود قرار دهند. بهتر است در کنار خودت بمانی و از مکان‌های دور و آرام دوری کنی تا بتوانی به آرامش دست یابی.