غزل شمارهٔ ۴۶۸۴

برداشت: مانند شمع هستی که در نسیم صبحگاهی به آسانی می‌سوزد، پس از دوستانی که دلشان سبک و بی‌وزن است، غمگین و نگران نباش.

برداشت: از بوی سوختن، روح تازه‌ای پیدا می‌کند و جان آسیب‌دیده مانند شعله‌ای درخشان می‌شود؛ پس دریغ نکن.

برداشت: در این باغ اگر کسی دوست دارد به چشم خود نگاه کند، از نیکوئی‌های مردم دریغ نداشته باشد.

برداشت: در این دریا، نهنگ و صدف هر دو به یک سرگرمی و زیبایی دست یافته‌اند. هر کس که حرف بزند، نباید از ارائه نیکی و دُرّ دریغ کند.

برداشت: به دشمن خطرناک خود اجازه نده که به او آسیب بزند و از هیچ زخمی دریغ نکن.

برداشت: به یک نگاه، سر صبح بیدار شدم و به آفتاب رسیدم. از من که بی‌نیاز از پا و سر هستم، دریغ نکن.

برداشت: پیشانی درخشان خورشید، مانند صفحه‌ای آموزشی است که بر روی رنگ زرد خود هیچ چیزی را از دست نمی‌دهد و از هیچ موضوعی دریغ نمی‌کند.

برداشت: اگر مانند آفتاب تمایل به دریافت تاج زرین داری، از هیچ ذره‌ای درخشش و زیبایی را دریغ نکن.

برداشت: گل شکوفه کرده و میوه‌ای که به زمین افتاده را از خاکی که با سیم و زر آراسته است، نادیده نگیر.

برداشت: سری از شکاف دیوار باغ بیرون بیاور و از هیچ راهنمایی میوه‌ای را دریغ نکن.

برداشت: در این دو هفته‌ای که تو به عنوان سرپرست این باغ مشغول به کار هستی، از دیدگاه صائب، از ناراحتی و درد دل‌هایی که در قلبم دارم، غافل نباش.