غزل شمارهٔ ۴۶۸۲

برداشت: زمانی که مانند غنچه‌ای تازه‌ای، بوی خوش وجودت را از نسیم دریغ نکن و در ارتباط با آشنایانت، حرف‌های محبت‌آمیز و دوستانه را از خود دور نکن.

برداشت: افراد شکست‌خورده در زندگی، با عشق به دل‌های شکسته، از زلف‌های زیبا و وابستگی‌های عاطفی لذت می‌برند. در این حال، از نگرانی و حسرت چیزی دریغ نکنید.

برداشت: به خودت سخت نگیر و برای آن معشوق زیبا در برابر خون و زخم‌های ناشی از دست و پای ظریف و نازک حنا، دریغ نکن.

برداشت: به خاطر این که خون تو مانند مشک خوشبو شده است، از نفس مجروح ما دریغ نکن.

برداشت: از مسافری که به دنبال قافله جا ماند، ناله و صدای خود را نادیده نگیر.

برداشت: از آدم‌های تلخ‌کام باید دوری جست، چراکه نگه داشتن شیرینی و خوشی در کنار آن‌ها ستم است. هیچ وقت از کسی که زبانش تلخ است، دعا کردن را دریغ نکن.

برداشت: در این جمع و محفل، کمال و زیبایی بر کسی پنهان نیست. پس از دوستان خود عیب‌ها را نپوشان و از دلسرد شدن و ناراحتی برایشان دریغ نکن.

برداشت: اگر به خاطر فقر و تنگدستی چیزی کم دارید، از سخاوت و مهربانی خود نسبت به دیگران دریغ نکنید.

برداشت: در جوانمردی، کمتر از نی خشک کردار کن. اگر شکر می‌نوشی، نوا را دریغ نکن.

برداشت: به جای این که به زندگی و لذت‌های آن طعم شیرینی بدهی، مانند درخت سرو باش و از سایه‌ات بر روی دیگران دریغ نکن.

برداشت: زکات راستگویی را از افرادی که در مسیر نادرست قدم برمی‌دارند، دریغ نکن. در این راه، به هیچ کوری کمک نکن و درنگ نکن.

برداشت: حلاوت و شیرینی دو مغز بادام به اندازه شکر است، بنابراین از طوطی که با صدای شیرینش می‌خواند، دریغ نکنید.

برداشت: وقتی یک قطره به دریا برسد، به هزاران برابر خود تبدیل می‌شود. پس از صاحبان نظر و اهل بصیرت هرگز نباید در برابر فرصت‌ها و زیبایی‌ها، دریغ و تردید کنید.

برداشت: در این باغ مانند ابرهای بهاری، صائب، از خاری که در آن هستی، رشد و قدرت نگیرید و از آن غفلت نکنید.