غزل شمارهٔ ۴۶۸۱

برداشت: زندگی را برای دل آزاد سبک و راحت کن، مانند باد صبا شو و راهی چمن شوید.

برداشت: اگر به گرگ باید چیزی بدهی، همانند مه کنعان تردید نکن و از عشق با دل و جان خود دست برندار.

برداشت: دل از تجربه‌های قدیمی و دردهای گذشته نمی‌تواند جوان و تازه شود. بنابراین باید تلاش کنی و روح جدیدی به زندگی‌ات ببخشی، تا از نشئه‌های قدیمی رها شوی و تازگی و سرزندگی را احساس کنی.

برداشت: وقتی بهار با زیبایی‌اش به چشم نمی‌آید، از گل و سرو و یاسمن لذت ببر.

برداشت: اگر از تماشای یوسف بهره‌ای نداری، حداقل از زیبایی و جلوه‌های او نگاه‌هایی را برای خود حفظ کن و به دیدن پیرهن او بسنده کن.

برداشت: نمی‌توانی سیمین را ببینی، پس از تماشای لباسش لذت ببر و آن را برداشت کن.

برداشت: به حرف‌ها و احساسات خود خوب توجه کن، زیرا مانند شیشه‌ای هستی که مهر و نشانه‌ای از درون تو، بر اثر کلماتی که می‌گویی، برداشته می‌شود.

برداشت: چو شبنم بر روی گل نشسته و چشمانش مانند آب روشن است، صائب، وقتی خورشید طلوع کند، دل را از باغ بیاور و به آن توجه کن.