غزل شمارهٔ ۴۶۷۵

برداشت: دهان تو از گفتار شیرین‌تر است و لب‌های لاجوردی‌ات و چهره‌ات از هم رنگین‌ترند.

برداشت: در میان لب‌های سرخ و گفتار شیرین تو در حیرتم که کدام یک از این دو، جذاب‌تر و زیباتر است.

برداشت: اگرچه مریم از لحاظ شرم و حیا چهره‌ای پاک دارد، چهره تو از او هم شرمگین‌تر و پر از پرده‌های پنهان است.

برداشت: اگرچه قاف از نظر ارزش و زیبایی بسیار سنگین و با وقار است، اما کوه شخصیت و استقامت تو به مراتب سنگین‌تر و پرنفوذتر است.

برداشت: من از باغ و بهاری که دارم، چه امیدی می‌توانم داشته باشم وقتی پیشانی گلش از غنچه هم پرچین‌تر است؟

برداشت: کسی که بیش از همه به زیبایی و آراستگی خود اهمیت می‌دهد، بیشتر از دیگران در خود مشغول و مغرور است و مانند طاووس که به زیبایی بال و پرش می‌بالد، نمی‌تواند از خود را به دیگران نشان دهد.

برداشت: هرکسی که در این دایره هوشیارتر است، خواب او به میزان درک و بینشش سنگین‌تر و عمیق‌تر خواهد بود. در واقع، توانایی درک و آگاهی او تأثیر زیادی بر کیفیت خوابش دارد.

برداشت: نهایت تظاهر و خودخواهی خود را به مردم نشان نده، زیرا آن کس که به خود می بالد و خود را مهم می‌داند، در نظر دیگران به سرعت کم‌ارزش و سبک می‌شود.

برداشت: من در زندگی زحمت‌ها و تلخی‌های زیادی را تجربه کرده‌ام، اما از طریق صحبت‌های شیرین و خوشایند، توانسته‌ام سخنانی زیباتر و دلنشین‌تر داشته باشم.