غزل شمارهٔ ۴۶۷۴

برداشت: در دل شاد و پرشور زندگی کن و شادی و لذت را از طریق می نوشیدن به آسمان برسان. از زیبایی‌های زندگی همچون نور ماه بهره‌مند شو و آن را با دیگران تقسیم کن.

برداشت: میوه‌ای از دل خام که به شاخه می‌رسد، وجود ندارد. روزی‌اش را به آتشکده ببر و در آنجا بسوزان.

برداشت: این جمله به این معناست که فیض و نورانی که از یک شخص یا منبع می‌تابد، همچون پروانه‌ای که به دور شمع می‌چرخد، نباید نازک و ضعیف باشد. بلکه باید از دل یک چراغ واقعی و روشن در زندگی بهره‌مند شویم تا راهی را طی کنیم که به ما کمک کند.

برداشت: اگر به خداوند توکل کنی، حتی در سخت‌ترین شرایط هم معیشت و روزی تو تأمین خواهد شد. بنابراین از وسعت فکری و تلاش‌های بی‌فایده بگذر، چرا که خداوند راه نجاتی برای تو خواهد گشود.

برداشت: به من بگو که خبر آرزوی آغوش خالی‌ام را به آن ماه زیبا برسان، تا درد و رنجی که در دل دارم از یاد ببرد.

برداشت: آینه دل را با فکر خود صاف کن، تا بتوانی خواسته‌های خود را به آسانی در دل شب به پیشگاه معشوق برسانی.

برداشت: صائب از چرخ گله‌ای ندارد که چرا با جوانمردی رفتار نمی‌کند، بلکه او به خوبی می‌داند که با یک نفس عمیق و آرامش می‌تواند این غبار را از دلش براند.