غزل شمارهٔ ۴۶۷۲

برداشت: جامی پر از شراب به اندازه کسی که مست است، بیاور و به کسانی که سرشان شلوغ و آشفته است، حالی شاداب و پرنشاط ببخش.

برداشت: درد دل ما با وجود مرهمی که ای بسا خنک کننده است، هنوز برطرف نشده و سینه ما در آتش دلتنگی می‌سوزد. از میان دوستان و آشناها، کسی به یاری ما نمی‌آید.

برداشت: شاهد پنهان به دور از چشم‌ها خود را به زیبایی نشان می‌دهد. نسیم صبحگاهی هدیه‌ای به همراه دارد، گل‌های پوشیده و ناپیدا را به نمایش بگذار.

برداشت: کعبه را نمی‌توان به زنجیر وصله زد، باید نگاهی پاک‌تر از چهره محبوب بیاوری.

برداشت: در این روزگار ما از نعمت نوشیدنی لذت‌بخش محرومیم، بیا تا درمانی برای این دل زخم‌خورده‌ام بیاوری.

برداشت: اگر خود را کاملاً در زمین و خاک پراکنده کنی، می‌توانی بر دشمن خود چیره شوی و برای این کار باید از قدرت درون خود استفاده کنی.

برداشت: سخن عاشقانه از ذهن منطقی به دور است. بار و توشه‌ای برای این عشق بیاور که با حوصله و صبر خود، بتوانی آن را تحمل کنی.

برداشت: در این دنیا، در جستجوی حقیقت و آرزوهای خود هستی. در لحظات سخت و تاریک، به نیایش و دعا کردن دست بزن و انرژی خود را برای رسیدن به خواسته‌هایت تقویت کن.

برداشت: اگر به سمت اصفهان از خراسان عزم سفر داری، لطفاً یک برگ سبز از خاک نشابور برای من بیاور.