غزل شمارهٔ ۴۶۶۷

برداشت: پیشانی زیبای ما مانند ماه در شب عید است و در پایان، دل غمگین ما آنچه را که طولانی مدت به دنبالش بود، در نهایت مشاهده کرد.

برداشت: در غیاب نسیم صبحگاهی، غنچه‌ی ما شاداب و خندان شد و قفلی که بر آن بود، با پر خود به کلید تبدیل کرده و باز شد.

برداشت: در نهایت، چیزی که مدت‌ها در آرزویش بودیم و به دنبالش می‌گشتیم، از دل غبارآلود ما نمایان شد.

برداشت: دانه‌ای که سوخته و به سختی تلاش کرده، مانند شعله از دل سنگی بیرون آمده است. در نهایت، همچنان که عرق و کوشش مداوم را پشت سر گذاشته، نتیجه کار خود را به دست آورده است.

برداشت: با وجود اینکه دل شبنم ما به سهولت از بین رفت، اما این روند به قدری ادامه یافت که در نهایت به نور خورشید رسید.

برداشت: چشم‌های یعقوب، که داستانش را همه می‌دانند، به این معناست که در پایان، خوشحالی و شادی به سراغ او می‌آید و غم‌ها به پایان می‌رسند. صبحی که با شادی همراه است، در انتظار است و در نهایت، چشم‌های او که روزی بارانی و غمگین بودند، دوباره به شادی و روشنایی می‌نگرند.

برداشت: با وجود اینکه از چهره‌ی گل، شبنم دور شده است، در نهایت به لب تشنه‌اش، نور خورشید رسیده است.

برداشت: ای کاش از زمین، گل توجود من را می‌کاشت و پروانه‌ای برایم درست می‌کرد که در اوج مشکلات و سختی‌ها به فریاد من برسد.

برداشت: میوه تلخ دوران فقر و تنگ‌دستی، ناشی از گیاهی است که در نهایت به بید داده شد.

برداشت: صائب از دیدن چهره معشوق به خوشحالی و رضایت می‌رسد و در اینجا به نوعی انتقامش را از روزگار می‌گیرد که او را در گذشته رنجانده بود.