غزل شمارهٔ ۴۶۶۴

برداشت: در زندگی خود به امور دنیوی بپرداز و به فکر آخرت نباش. زیرا اگر دامن دنیا را رها کنی، ممکن است به آخرت هم نرسی.

برداشت: انسان باید به کارهایش رسیدگی کند و هیچ‌ چیز را به فردا واگذار نکند؛ زیرا انجام درست کارها در زمان خودش اهمیت زیادی دارد و باید از لحظات بهره‌برداری کرد.

برداشت: در این بیابان، مانند ریگی که به راحتی جابجا می‌شود، نباید بی‌فکری و بدون الگو قدم بگذاری؛ زیرا با سرعت و بی‌توجهی ممکن است به جنون و دیوانگی دچار شوی.

برداشت: تو در این دنیا باعث بدنامی گوشه‌نشینان می‌شوی و از نام آن‌ها در این دنیا، مانند پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا، چیزی باقی نگذار.

برداشت: جواهر از دریا به سادگی خارج نمی‌شود؛ تا زمانی که به دریا پشت نکنی و با اتکا به خود به آن نزدیک نشوی، نمی‌توانی چیزی را به دست آوری.

برداشت: بهترین توصیه‌های حکیمان راه معرفت این است که هیچگاه دل‌های دیگران را از دست ندهی و به آن‌ها بی‌توجهی نکنی.

برداشت: هرگونه مانعی که در مسیرت قرار گیرد، دل‌هایی را که به مقصد می‌رسند، سنگین نکن. تا زمانی که به مقصد نرسی، باری به دل‌ها تحمیل نکن.

برداشت: چشم‌ها همچون شير در لاله‌زار جنون هستند، پس پای خود را به این دامن صحرا نگذارید که جسارت به خرج ندهید.

برداشت: نگاه تند و تیز روزگار، بر دل‌های حساس و لطیف اثر می‌گذارد؛ پس باید مراقب باشیم که این نگاه به قلب‌های نازک و آسیب‌پذیر، مانند دل حضرت عیسی آسیب نرساند.

برداشت: سیلاب نمی‌تواند به حرکت من لطمه بزند، ای موج هیجان‌زده، اجازه نده که این زنجیره به هم بریزد.

برداشت: شما می‌توانید با توانایی و خوش شانسی خود، بار مسئولیت‌های مردم را بر دوش بگیرید و نگرانی‌ها و بارهای احساسی را برایشان به وجود نیاورید.

برداشت: در دوران پیری و کهنسالی، وقتی که نام و اعتبار تو همچون سایه‌ای در صحرا پخش می‌شود، هیچگاه خود را از دیگران دور نکن و در انزوا نمان.

برداشت: اگر قصد داری درباره‌ی آن لیلی سخن به میان آوری، پس هرگز از این ورطه‌ی سیاه و غم‌انگیز خارج نشو.

برداشت: زیبایی به سمت آینه تار و مبهم نمی‌رود، پس دل کسی که غفلت کرده، نباید به دل زیبا و دلربا نزدیک شود.