غزل شمارهٔ ۴۶۶۳

برداشت: نمی‌توانی به مقصود خود خارج از وجود خود دسترسی پیدا کنی، پس چند روزی آرام بگیر و اندکی به خودت فکر کن.

برداشت: برای رسیدن به حقیقت و مقام معنوی، نباید به ظواهر مادی و دنیوی وابسته شد. اگر می‌خواهی به خشکی و زلالی دست یابی، باید از محدودیت‌های جسمانی عبور کنی و خود را آزاد کنی.

برداشت: در این تبادل ارزش‌ها، سنگ‌های کم‌ارزش وجود دارند. اگر به دنبال وصال یوسف هستی، جان خود را به عنوان قیمتی در دو کفه ترازو قرار بده.

برداشت: نقطه‌ای که در آن دایره شادی وجود دارد، نمایانگر این است که ما باید در پی لذت‌ها و خوشی‌ها باشیم. آدمی که دچار نگرانی و غم است، باید خود را به سمت این خوشی‌ها سوق دهد و در کنار آن‌ها قدم بردارد.

برداشت: در اثر صحبت کردن با محبوب، دل به شدت آشفته و غمگین می‌شود، اما در عین حال، زیبایی و جذابیت آن را نیز تحسین می‌کند. در این فضا، به یاد آن حلقه گیسوی محبوبی می‌افتد که تأثیر عمیقی بر احساساتش گذاشته است.

برداشت: آینه را به زانو نگذار و خود را کوچک مکن. اگر مرد هستی، مانند غنچه بپرم با وقار و در این آینه نگاه کن.

برداشت: زیبایی از دایره عشق خارج نیست. ای پرنده فاخته، نغمه‌ات را رها کن و به عشق بپرداز.

برداشت: عاشقان با یکدیگر به طور غیرمستقیم ارتباط می‌گیرند و هر چیزی که نتوان به راحتی بیان کرد، می‌توان با یک اشاره یا نگاه منتقل کرد.

برداشت: بیش از این به خودت زحمت نده و از گفتن چیزهایی که نمی‌خواهی خودت را ناراحت کنی، پرهیز کن. بهتر است به چشمانت نگاه کنی و از آنجا که خودت دوست داری، صحبت کنی.

برداشت: در کنار دمنوش‌ها و طبیعت، موهای بلند و زیبا را به‌گونه‌ای بیفکن که همچون زنگوله‌ای به گردن آهویی آویزان باشد.

برداشت: صائب، باده‌ی گرانبها و قرمز رنگ در کوچه‌های میخانه را به خاطر ثروت و زر و سیم کنار بگذار.