غزل شمارهٔ ۴۶۵۷

برداشت: جز آن لب‌های زیبا، دل به چیز دیگری راضی نمی‌شود و کباب من به آتش دیگری نمی‌سوزد.

برداشت: برای رهایی از فضای بی‌پایان روح، تنها راهی که باقی مانده، تسلیم شدن است و جز درد و رنج، عاشق راه دیگری ندارد.

برداشت: به یک نگاه، عمر من به پایان رسید، همانطور که چشمان قربانی به نقطه‌ای ختم می‌شود. خوشا به حال چشمی که فرصت دیگری برای دیدن دارد.

برداشت: اگر تو از کسانی نیستی که به قرآن آشنایی داری، بهتر است سکوت کنی، زیرا دندان‌ها در واقع برای یادآوری حقیقت و ذکر خداوند به کار می‌روند.

برداشت: چگونه می‌تواند کسی که خود در دلبستگی و سردرگمی است، مرا از این حال و هوا نجات دهد؟ چگونه می‌تواند راهنمایی برای کسی باشد که خودش آواره و سرگشته است؟

برداشت: چرا باید مانند مورچه‌ها از دهان دیگران دانه برداری؟ آیا نمی‌توانی روزی خود را از روزی دیگران بگیری و به دنبال آن نروی؟

برداشت: از تنها بودن و غمگینی بپرهیز، زیرا مانند یک گوهر یتیم، ارزش و زیبایی‌ات ممکن است به فراموشی سپرده شود. در این دنیا، همیشه فرصت‌هایی برای ظهور و درخشش دوباره وجود دارد، درست مانند مرواریدهایی که در صدف‌های مختلف یافت می‌شوند.

برداشت: جراحتی من را به آتش دوزخ نمی‌کشاند، مگر این که صائب، هر قسمتی از دل را به شعله‌ای دیگر بسپارم.

برداشت: دل من به شدت از عشق داغ شده و حالتی سرشار از احساسات متناقض دارم. به طوری که از هر تکه و پاره‌ای از دل آزرده‌ام، تصویر زیبایی از ماه را در ذهنم مجسم می‌کنم که به طور مداوم دگرگون می‌شود.