غزل شمارهٔ ۴۶۵۴

برداشت: بیا ای نگهبان، از منطقه ای که درد و رنج در آن حاکم است عبور کن و به این یک گل زمین توجه کن، که می‌دانی وزش باد خزان آن را می‌برد.

برداشت: من نمی‌گفتم که تو قدرت مقابله با من را نداری، اما چرا با من درگیر می‌شوی؟ اکنون از دریای اندوه و احساسات من بگذر که پر از کشتی‌های غم است.

برداشت: در این بیابان خشک و بی‌حاصل، به خاطر حسادت دشمنان، هر قدمی پر از خطر و دام است. زلیخا به دقت و گوش به زنگ است، بنابراین ای کاروان، سریع‌تر اینجا را ترک کنید.

برداشت: اشک غمگینی که به گرد و غبار آغشته است، در خمار و بی‌تابی، از گوشه چشمم به زمین اصفهان بریزد.