غزل شمارهٔ ۴۶۵۲

برداشت: افرادی که در غفلت به سر می‌برند، نمی‌دانند که پایان نوشیدن شراب به آتش می‌انجامد. این غافلان از مسیر حقیقت دور هستند و به عواقب کارهای خود توجه نمی‌کنند.

برداشت: کسی که در دنیای پر از شوق و عشق غرق می‌شود، مانند حبابی که در آخرین لحظه‌ی خود می‌ترکد، به ناچار با سرنوشت خود رو به رو می‌شود.

برداشت: اگر اصل پاک و نیکویی در آتش بیفتد، از آن رنج و سختی بهره‌ای می‌برد و به عبارت دیگر، به گونه‌ای دگرگون می‌شود که می‌تواند تسکین‌دهنده دردها شود، مانند اینکه گلابی از گل برای رفع درد سر به کار می‌رود.

برداشت: وقتی که ظالم با دیگر ظالم‌ها همراه می‌شود، کار او به پایان می‌رسد و در نهایت، مانند تیر از کمان به سمت پایین می‌آید و دیگر نمی‌تواند به پرواز خود ادامه دهد.

برداشت: دل هر بار اگرچه شیرینی‌ها و لذت‌ها داشته باشد، باز هم نمی‌تواند سیر و خسته شود. پس آیا تو، صائب، به اندازه کافی از این خوردن و خوابیدن اشباع نشده‌ای؟