غزل شمارهٔ ۴۶۴۸

برداشت: در زندگی، اصل و لذت واقعی در سادگی و خاکی بودن است. زیبایی و سرزندگی به طبیعی بودن و عدم تصنع برمی‌گردد. مانند درخت نخل که از زمین نرم و ساده برمی‌خیزد و شگفتی می‌آفریند.

برداشت: هر ذره از وجود من از آرزوهای ناتموم به طپش افتاده، و هیچ ذره‌ای از خاک من تحت تأثیر بی‌ثباتی و ناپایداری در دشت عشق نیست.

برداشت: من به خاطر جایگاهی که در زندگی دارم، احساس عجب و شگفتی می‌کنم. زیبایی چهره او برای من مانند آبی در دامان آتش است؛ زیبایی که در عین لطافت، می‌تواند بر آتش عشق من بیفزاید.

برداشت: بهشتی که فقط خیال آن، خواب شیرین زاهد را به تلخی تبدیل می‌کند، هیچ بخشی از آن جذاب‌تر از یک نگاه از چشمان تو ندارد.

برداشت: زبان طوطی من هرگز نخواهد لغزید؛ زیرا لب‌های شیرین او، تصویری از حقیقت را در آینه ادراک نمایان می‌کند که پاک‌تر از هر نوع نیرنگ و فریبی است.

برداشت: آسمان در کار بی‌عشق‌ها مشغول است و هر چیزی که در آنجا وجود دارد، پشت آینه را از طرفی زیباتر نشان می‌دهد.

برداشت: در فصل پاییز، آب جوی‌ها شفاف و زلال است. در دوران پیری، زندگی از هر گونه نیرنگ و تقلب پاک‌تر و روشن‌تر می‌شود.