غزل شمارهٔ ۴۶۴۷

برداشت: وقتی که کسی در پنهان خود را می‌پوشاند و احساسات واقعی‌اش را نشان نمی‌دهد، بیشتر مورد قضاوت و شناخته شدن قرار می‌گیرد. مانند تب که با نشانه‌های خاص خود، به وضوح وجودش را نشان می‌دهد و در نتیجه فرد را بیشتر در معرض توجه قرار می‌دهد.

برداشت: افرادی که در ظاهر خود را زیبا و آراسته نشان می‌دهند، بدون پرده‌پوشی عیب‌های دیگران را برملا می‌کنند؛ این مسئله باعث می‌شود که کسانی که خود را در مقام والایی می‌بینند، حتی از خودشان هم بیشتر رسوا شوند.

برداشت: اگر درستی و خوبی افراد پست در پشت پرده پنهان بماند و دنیا به آن‌ها توجه نکند، در عوض، نیکبختی دیگران را بیشتر نمایان می‌کند و باعث رسوایی آن افراد می‌شود.

برداشت: در این میخانه، با مقدار کم و به اندازه‌ای که داری، قناعت کن. زیرا اگر پیمانه‌ات پر شود، دیگر جا نخواهد داشت و به خیال و آرزوهای بزرگ‌تر نیازی نخواهی داشت، و این خود باعث رسوایی می‌شود.

برداشت: کسی که دلش پاک و صاف است، نباید با زاهدان و عالمان سطحی‌نگر ارتباط برقرار کند؛ چون این کار ممکن است باعث شود که زشتی‌ها و عیب‌های او بیشتر به چشم بیاید و نمایان‌تر شود.

برداشت: اگر می‌خواهی عیوب خود را پنهان کنی، بیهوده و به‌ناگاه عمل نکن؛ زیرا گاهی اوقات نشانه‌ها و اشاره‌های تو می‌تواند برملاکننده‌ی آن عیوب باشد و تو را بیشتر رسوا کند.

برداشت: زشت رویی با هیچ زینتی برطرف نمی‌شود؛ چون پاهایی که ناپاک هستند، فقط باعث بیشتر شناخته شدن زشتی خواهند شد.

برداشت: اگر درک و فهمی از مفهوم چیزی نداری، بهتر است ادعای آن را نکن. که در این صورت، همچون پرنده‌ای با بال کوتاه، دچار رسوایی خواهی شد.

برداشت: پوشاندن عیب‌ها با لباسی که قرضی است، ممکن نیست؛ زیرا این کار باعث می‌شود که حتی یک درویش هم با این لباس بیشتر در معرض رسوایی قرار گیرد.