غزل شمارهٔ ۴۶۴۲

برداشت: بوسه در کنج دهان محبوب نهفته است و در دل، گوشه‌های دلنشین و زیبایی فراوانی دارد که در انتظار کشف شدن هستند.

برداشت: در این بیت، شاعر به حالتی اشاره می‌کند که افرادی که درگیر روزمرگی و مشغله‌های زندگی هستند، به آزادی و رهایی از این فشارها فکر می‌کنند. در واقع، آن‌ها همچنان در ذهن خود به یاد محبوب و معشوق خود هستند و این یادآوری برایشان امیدبخش و دلنشین است. در نهایت، به نظر می‌رسد که یاد محبوب، حتی در شرایط سخت زندگی، آن‌ها را به سوی آرامش و آسایش می‌برد.

برداشت: زاهدان تنها هدفشان از گوشه‌نشینی، شکار نفس‌های ضعیف و فریب‌خورده است، مانند مگسی که در گوشه غاری به تله عنکبوت می‌افتد.

برداشت: سختی‌هایی که دنیا بر مردان با قلب‌های صاف و نیکو می‌آورد، مانند خاری است که در دل خورشید پنهان شده و در دل کوه‌ها جای دارد.

برداشت: زیبایی و شکوه او همچون خورشید درخشان است، اما به خاطر حیا و شرم، در گوشه‌ای و پشت دیوار پنهان شده است.

برداشت: دل تو در غفلت از زیبایی‌های آسمان است و این تیغ راز در کمرنگی و پنهانی نگهداری می‌شود.

برداشت: مردم به خاطر فتنه‌ها و آشوب‌هایی که به وجود آمده، تصمیم می‌گیرند دور از چشم دیگران و با احتیاط زندگی کنند. در این بین، نرگس خونخوار، که نماد فتنه و آسیب است، به تنهایی و با احتیاط در گوشه‌ای قرار گرفته است.

برداشت: از آسیب و خطر خال زیر موی او در امان نباش؛ او با زهر محبتش می‌تواند در گوشه‌ای تو را جاده‌ای سخت بیفکند.

برداشت: غنچه به دلیل زخم زبان و انتقادهای اهل دل، به گوشه‌گیری و زندگی تنهایی روی آورده است.