غزل شمارهٔ ۴۶۳۶

برداشت: کسی که به کارهای نادرست و ظالم می‌پردازد، هرگز از کارهای خوب و نیک بهره‌مند نخواهد شد؛ چرا که نیکوکاران و عمل‌سالاران همواره با ظلم و ستم روبرو هستند و در عمل، نشانه‌های خوبی از آنها دیده نمی‌شود.

برداشت: کسی که به خاطر منافع خود از مال مردم سوء استفاده می‌کند، در نهایت دستانش خالی و ناامید به خانه برمی‌گردد.

برداشت: بیدادگران و ستمگران به خاطر نادانی و نقصان بینش خود، بر اثر عمل‌های نیک، پایه‌های ظلم و ستم را بنا می‌نهند.

برداشت: یک روزی پرندگان تخمی خواهند گذاشت که زیر خاک است و دیگران نمی‌دانند. پس از نداشته خود، چیزی را به نمایش نگذارید و از کمبود خود چیزی را مطرح نکنید.

برداشت: از زندگی‌ات در مسیر نیکی و خیر استفاده کن، زیرا در عالم نیستی هیچ نوری جز نورهای نیک وجود ندارد.

برداشت: نور از آینه برمی‌خیزد و بر سکندر می‌تابد، اما اگر کسی در خاکی بی‌مقدار باشد، هرگز به آنچه که باارزش است دست نخواهد یافت. هرچند ابر، که گوهری از باران را به همراه دارد، نمی‌تواند به او کمک کند.

برداشت: نام جم از جام در دور دست تا آسمان‌ها وجود دارد و هرگز نخواهد مرد؛ چرخش پرگار خیر و خوبی همیشه ادامه دارد.

برداشت: گفتگو و معاشرت با نیکان و افراد خوب باعث پرورش و بهبود انسان می‌شود، اما در مقابل، ارتباط با کسانی که ویژگی‌های خوبی ندارند،، نتیجه‌ای منفی خواهد داشت. بنابراین، برای رسیدن به موفقیت در کارهای نیک، باید سریع و با انگیزه عمل کرد.

برداشت: تا زمانی که لعل شفق در آسمان نمایان است، ساغر پر از خیر و خوشی خواهد بود و نخواهد افتاد از گردش زمان.