غزل شمارهٔ ۴۶۲۹

برداشت: من دل خود را به دست کسی سپرده‌ام که به دین من دشمن است و اکنون با کسی دیگر پیمان دوستی بسته‌ام که آیین جدیدی دارد.

برداشت: من با غزالان صحبت می‌کنم و صیاد من کیست؟ آیا دیگر نمی‌تواند مرا از جا براند و آهوی مشکین را بگیرد؟

برداشت: کوه برای من که فرهاد او شده‌ام، درد و رنجی را دارد که بر هر تکه سنگش نشانی از شیرینی دیگر وجود دارد.

برداشت: دل مرده و بی‌روح، تنها با ناله و صدای جان‌بخش من به حرکت در می‌آید و هیچ حرف یا نصیحت دیگری نمی‌تواند او را تکان دهد.

برداشت: سر مجنبان برای تحسین من گفته است که غیر از حرکت دل، هیچ تحسین دیگری وجود ندارد.

برداشت: هرزمان که آن سرو بلند و خوش‌چهره از میان گلستان بگذرد، هر شاخه‌ای که پر از گل است، به دست کسی دیگر چیده می‌شود.

برداشت: ناامیدی هر چقدر که انسان را به شکست و ناامیدی بکشاند، در دل آرزوها و آرزوهای رنگین و شادی‌بخش، تغییرات مثبتی ایجاد می‌کند.

برداشت: هر یک از موهای تو همانند مژه‌های جذاب، دل‌ها را در دام می‌اندازد و همچون شاهینی در میدان شکار عمل می‌کند.

برداشت: گفتم با پیری، طمع و آرزوهایم کم می‌شود، اما دست خودم به خاطر حرص و ولع، نتوانستند برآورده شوند و اکنون مستاصل مانده‌ام.

برداشت: خواستم از خواب عمیق و دراز بیدار شوم، اما با این حال، موهایم دیگر مانند پنبه نرم و نرم شده‌اند و به آسانی تغییر کرده‌اند.

برداشت: در دل هر کسی که عقل و فهم ندارد، صائب (شاعر) به روشنی و روشنایی نمی‌رسد. درختی که ریشه‌اش نداشته باشد، نمی‌تواند به بار بنشیند و زندگی‌اش دچار خواب سنگین و بی‌تحرکی می‌شود.