غزل شمارهٔ ۴۶۲۷

برداشت: هر نگاهی به چهره تو مانند بهار در دل می‌روید و در هر ذره‌ای که وجود دارد، نوری مانند خورشید می‌تابد.

برداشت: ای وای بر من که از زیبایی او به غرور افتاده‌ام! هر بار که به ابرویش نگاه می‌کنم، انگار همه چیز را فراموش می‌کنم.

برداشت: هر کسی که دچار بی‌قراری شود، مانند گردبادی می‌چرخد و در هر لحظه به سمت بیابانی جدید می‌رود.

برداشت: به جایی برو که تغییر مکان و وضعیت، فقط به جابه‌جایی از یک زندان به زندانی دیگر تبدیل نشود.

برداشت: تحمل کن زخم زبان‌ها را، زیرا هر کدام از این زخم‌ها می‌تواند به قلبت آسیب بزند و به مانند خارهای مغیلان ممکن است دردناک و آزاردهنده باشد.

برداشت: آنها که از دل سوزان و دردهای خود نمی‌توانند سیر شوند، اگر هر قطره اشکی بریزند، برایشان دلی دیگر نیز به درد می‌آید.

برداشت: در این جهان، هیچ دانشمندی مانند خودت نیست و همان‌طور که هر مورچه‌ای در سرزمین سلیمان وجود دارد، تو نیز در این دنیا منحصر به فرد هستی.

برداشت: از سفره آسمان بلند شو، زیرا که این دقیق‌نگر، خوردن نان را به شمارش می‌آورد و مصرف غذا را بر می‌تابد.

برداشت: در حالت بیداری‌ام هیچ فایده‌ای نیست، صائب، چون تنها نسخه‌ای که برای تعبیر خواب آشفته‌ام وجود دارد، خواب دیگری است.