غزل شمارهٔ ۴۶۲۵

برداشت: ما با عزیزان خود پیوندی داریم که هیچ کس نمی‌تواند آن را جایگزین کند؛ هیچ فرزندی نمی‌تواند جای یوسف را بگیرد.

برداشت: خار دیوار تو مانند مژگان تو می‌باشد، و هر قسمتی از وجود من به تو وابسته‌تر است، همانطور که موی سرم به دلبند دیگری وابسته است.

برداشت: هر کسی در دنیا مشکلات و دردسرهایی دارد که او را درگیر کرده است. اما ما که با تو هستیم، از تمام این قید و بندها و مشکلات آزادیم و همه چیز ما با تو متفاوت است.

برداشت: اگر او به من توجه کند، من بنده شایسته‌اش می‌شوم و اگر غیر از تو کسی در این دنیا وجود داشته باشد، خداوند دیگری خواهد بود.

برداشت: شور و شوق من مانند بلبل‌ها نیست که تنها به خاطر لبخند غنچه‌ها باشد، بلکه طعم تلخی دارد و زندگی برای من دیگر مثل شکرخند نیست.

برداشت: وقتی انسان به وحدت و یکپارچگی برسد، از نیاز به همراهان و صحبت با دیگران بی‌نیاز می‌شود. مثل درخت نخل که با میوه‌های خوبش نیازی به پیوند با درختان دیگر ندارد و به تنهایی توانسته است به ثمر برسد.

برداشت: کودکان از سنگ آگاه و روشن شدند، چون گل‌های باغ زمان، هیچ چیزی مشابه دیوانگان و نخل‌های سرشار از برکت وجود ندارد.

برداشت: اگرچه هر کسی ارتباطی با آن نخل امید دارد، ولی جدا شدن از دنیاهای مادی و ظاهری، به معنی پیوندی دیگر است.

برداشت: زمانی که در آغوش خاک خواب من شیرین نیست، چگونه می‌توانم آرامشی داشته باشم؟ من که به جز آرزوهایم، چیزی دیگر در دل ندارم.

برداشت: کیست که به یاد صائب خواهد افتاد؟ آن کس که در هر نقطه‌ای آرزوی دیگری در دل دارد.