غزل شمارهٔ ۴۶۲۴

برداشت: چشم من در صبح پیری به خواب شیرینی دچار شده و دیگر قد و قامت من خمیده است و توان زندگی، دیگر تاب ندارد.

برداشت: اگر کسی در خواب غفلت به سر ببرد، در چشمان او که گرانبهاست، هیچ چیز نمی‌تواند جلوی شور و شگفتی روز قیامت را بگیرد. خواب دیگری نمی‌تواند او را از این واقعیت دور کند.

برداشت: ما به خاطر دل شکسته‌امان به سوی معشوق نیازمند نمی‌رویم و هر لحظه به مکان دیگری برای دعا و نیایش نمی‌رویم.

برداشت: ما از دنیا و وسایل و اسباب مادی جدا شده‌ایم، هرچند که هر لحظه مشکلات و چالش‌های جدیدی به سراغ‌مان می‌آید.

برداشت: هرچند که سن و سال ما ما را به شکلی خمیده کرده و به نوعی پریشان‌حال شده‌ایم، اما زندگی هنوز چرخش‌ها و دگرگونی‌های خود را دارد.

برداشت: هرچند پیری باعث کاهش توانایی و قدرت انتخاب می‌شود، اما هنوز در هر لحظه‌ای که احساس می‌کنم، به شدت احساس زندگی و هیجان می‌کنم.

برداشت: هرچند که در میان شلوغی و حواشی اطراف، دل شلوغ و ناآرام است، اما نگاهی که به دور و بر دارم، بر چیز دیگری متمرکز است.