غزل شمارهٔ ۴۶۲۳

برداشت: حسن و زیبایی نیازی به نوشیدنی خوش طعم و ناب ندارد؛ زیرا خود خورشید چنان درخشان و خوششکل است که به آب و چیزهای دیگر احتیاجی ندارد.

برداشت: هر کسی که زیبایی و جاذبه چهره‌ات را دیده باشد، نمی‌تواند به زیبایی‌های دیگر توجه کند و سرش را به عبادت و مساجد دیگر خم کند.

برداشت: صبح که آگاهی به دست می‌آید، به خودم می‌گویم که موی سفید و چشمانم که دیگر شرم ندارند، پرده خواب را کنار زده‌اند و مرا بیدار کرده‌اند.

برداشت: از پیری انتظار داشتم چشمی سیر و پر از تماشا داشته باشم، اما اکنون به خاطر حرص و طمع، قامت و وجودم خم و شکسته شده است.

برداشت: این سرزمین به حدی شگفت‌انگیز است که خود از دل زمین آب می‌جوشد و نیازی به سیلاب‌های دیگر برای سیراب کردن خانه ما نیست.

برداشت: با وجود اینکه از دنیا به‌ظاهر خودم را کنار کشیده‌ام، هر لحظه زخم دیگری باعث می‌شود که درد و خونریزی جدیدی احساس کنم.

برداشت: گفتم از دنیا دست بردارم، چون دل من از غم پر شده است. این رنگ سرخی که می‌بینید، نشانه‌ای از عشق و احساسات عمیق من است که از درونم برمی‌خیزد.

برداشت: ای ابر بهار، از انصاف به دور است که فقط به خاطر یک بار بارش، زمین ما به خوبی میوه ندهد و خوشه‌هایش را پر نکند.

برداشت: در دل ما فضایی آرام و زیبا وجود دارد که به راحتی می‌توان در آن استراحت کرد و دیگر نیازی به زیبایی‌های دنیا نداریم.

برداشت: اگرچه کعبه که نماد حاجت و آرزوهاست، بی‌اثر شده و بی‌فایده به نظر می‌رسد، اما دل‌های بیمار و رنج‌کشیده همچنان نیازمند و در جستجوی آرامش هستند و به مکان‌های دیگری برای عبادت و دعا روی می‌آورند.

برداشت: عیب و درد سرگشتگی زندگی مثل آبی است که به آرامی در حال حرکت است و عمر انسان را به‌گونه‌ای مثل زنجیری که به هر حلقه‌اش گردابی وصل شده، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که از نصیحت‌های باارزش بهره‌مند شد، صائب به خاطر گرانی، شکل و ماهیتش تغییر کرد.