غزل شمارهٔ ۴۶۲۰

برداشت: گل‌های لاله در نظر به شکل چشم‌های زیبا و ظریف آهو دیده می‌شوند، و خارها نیز در نظر مانند صف‌هایی از مژه‌های بلند و جذاب جلوه می‌کنند.

برداشت: هر گرد و غباری که از زمین بلند می‌شود، در این فضا و جو، مانند درختان سرو با قامت زیبا و موزون خود، جلوه‌گری می‌کند و خود را نشان می‌دهد.

برداشت: صدای دل‌نواز بلبلان و شادابی گل‌ها، فضای باغ را به صحنه‌ای پر از شور و شوق تبدیل کرده است.

برداشت: ظاهر سنگی که در برابر حمله لاله‌های پرآب قرار دارد، در واقع شکوه و زیبایی درونی کان بدخشان را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: خنده‌ی گل زمین را شاداب و خوشحال کرده است و آسمان با یکی از چشمانش به زیبایی و شگفتی نگاه می‌کند.

برداشت: بارش باران بهاری از ابرها بسیار زیبا و دلنشین‌تر از زلف‌های پریشان و نامرتب به نظر می‌رسد.

برداشت: صحرا در فصل بهار با شادابی و نشاطش مانند یک لبخند وسیع به نظر می‌رسد، و همچنان که ستاره‌های درخشان روی زمین می‌درخشند، دانه‌های شن نیز در این شادی جلوه می‌کنند.

برداشت: زمانی که زلف‌های تو بر دشت کرانه می‌افتد، در نظر می‌آید که بر اثر موج سراب، دشت به باغی از سنبل تبدیل می‌شود.

برداشت: از شدت درد و گرما، هر زخم روی بدنم مانند شکاف‌هایی در دیوار باغ به چشم می‌آید.

برداشت: چشم کوچک مور به خاطر دل تنگ من، به نظرش دنیای بزرگ سلیمان را هم کوچک نشان می‌دهد.

برداشت: چشم‌ها و نگاه‌های شوخ و بازیگوشی که با شوخی و سر به سر گذاشتن، در دنیای آزاد بازی می‌کنند، در حقیقت در خلوتی مانند زندان می‌مانند.

برداشت: عشق چنان در وجود من نفوذ کرده که زخم‌ها و دردهای من مثل نمکدان به چشم می‌آید.