غزل شمارهٔ ۴۶۱۹

برداشت: یاسمنش با تماشای زیبایی‌اش به رنگ لاله درآمده و زیبایی‌اش چنان است که دل هر ناظری را می‌برد و به او زندگی و خوشی می‌بخشد.

برداشت: این بیت به زیبایی و لطافت چهره فردی اشاره دارد که حتی زره‌ای به نام جوشن داودی هم نمی‌تواند بر روی آن پوشانده شود. زیبایی او به حدی است که نمی‌توان به سادگی از آن چشم‌پوشی کرد و تماشای او برای دیگران دشوار است.

برداشت: در هر نقطه چیزی عمیق و پنهان وجود دارد، وگرنه زیبایی ظاهری مانند زلف و خط نمی‌تواند برای کسانی که دارای بینش عمیق هستند، جلب توجه کند.

برداشت: می‌توان با نگاه کردن به چشمان او، به چشمان غزال تشبیه کرد، زیرا اگر او با مژگانش شوخی کند، می‌تواند بر دل افراد تسلط پیدا کند.

برداشت: به زیبایی و دلربایی او نگاه نکن، زیرا موهای او در وسط مانند موی آتش می‌درخشد و از شدت زیبایی‌اش، دل را می‌سوزاند.

برداشت: روی رنگین لباس‌ها، گرد و غبار می‌نشیند و نگاه بد بر شبنم گل‌ها، زخم‌هایی می‌زند که گویی در دریا غرق شده‌اند.

برداشت: اگر از جلو تیغی همچون مژه بر سرش ببارد و او چشم از آن برندارد، دل آگاه از محراب نظر استفاده کند.

برداشت: صبحی که در آن چهره‌ای زیبا و دلربا از خواب بیدار می‌شود، مانند ستاره‌ها در آسمان می‌درخشد و رنگ چهره‌اش آن‌قدر روشن و زیباست که به نظر می‌رسد از نور ماه تابیده شده است.

برداشت: معنای این بیت به این صورت است که بیداری و خواب سنگین من مانند رابطه دو چیز متضاد، یعنی شرار (آتش) و سنگ، در نظر و قضاوت دیگران قرار دارد. به عبارتی دیگر، حالتی از بیداری و خواب که من دارم، به گونه‌ای است که در نظر دیگران کاملاً متفاوت و متضاد به نظر می‌رسد.

برداشت: کسی که از هر دو جهان چشم هایم را بسته است، کاش مرا به زیبایی خود می‌آورد تا نگاهی به او بیفکنم.

برداشت: چشم صائب چنان پر از غم و درد است که مانند جوی‌های خون می‌ریزد. هر کسی که این شعر را می‌سراید، از گروه افرادی است که به عمق احساسات و تجربیات انسانی توجه دارند.