غزل شمارهٔ ۴۶۱۶

برداشت: زاهد، که به دوری از دنیا و زرق و برق آن معروف است، در واقع از آلودگی‌های این دنیا بیشتر می‌هراسد. اما، کسی که واقعا در این مسیر گام برمی‌دارد، اگر هدفش فقط دنیا باشد، بیشتر در اشتباه است و ممکن است از راه خود منحرف شود.

برداشت: هر قدر که آگاهی و درک یک فرد بیشتر باشد، او با اندوه و غم بیشتری مواجه می‌شود. این نشان می‌دهد که عمق اطلاعات و بصیرت، به نوعی درد و رنج فرد را بیشتر می‌کند.

برداشت: فکر آن موی کمر اجازه نداد که زندگی را به درستی حس کنم؛ دردی که در دل داشتم، از هر درد دیگری عمیق‌تر و جانکاه‌تر بود.

برداشت: اگر دلش بخواهد، می‌تواند بر آتش عشق بیفزاید و سینه‌ام را با درد خود بسوزاند، در حالی که زیبایی‌ام از ماه در آسمان هم بیشتر است.

برداشت: مجنون به خاطر زخم زبان‌ها و نیش و کنایه‌ها، انقلابی به پا می‌کند و مانند مهاری بر اسب تند و تیز، باعث می‌شود که او به سمت راهی دیگر برود.

برداشت: محبت و رحمت آسمانی بیشتر از خشم و قهر آن است که مرا می‌سوزاند. هرچند در حقیقت، تلخی بیشتری در کام من وجود دارد، اما این تلخی به اجبار نیست.

برداشت: هرچه آرزوهایمان بیشتر گسترده شود، ارتباط‌مان با دنیای مادی کاهش می‌یابد و وابستگی‌مان به آن کمتر می‌شود.

برداشت: مستی و شیدایی که از دل و جان برمی‌خیزد، ارزشش بیش از اندازه‌گیری و سنجش است. هر کسی که مقام و منزلتش بالاتر باشد، بی‌خبرتر از واقعیات و اتفاقات جهان است.

برداشت: اگرچه ممکن است گمراه شدن از مسیر اصلی، به نظر کار بزرگی باشد، اما هر کسی که بعد از آگاه شدن همچنان در راه نادرست برود، در واقع مقصر است.

برداشت: بستن رابطه و دوستی با زیبارویان لذت بخش است، اما اگر فراموشی نیز از آنسو باشد، این لذت حتی بیشتر خواهد بود!

برداشت: هر جا که لیلی با کلام شیرین و بی‌پرده‌اش حضور داشته باشد، در آن مکان به وفور از داه عرب، که به معنی سعادتمندی و خوشبختی است، وجود خواهد داشت و این خوشبختی بیشتر و بیشتر خواهد شد.