غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۶۱۴

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

عشق راباشد به عاشق دلنوازی بیشتر

می کند بیچارگان را چاره سازی بیشتر

۲

می کشد قامت به قدر ریشه هر نخلی که هست

هر قدرپستی فزونتر، سرفرازی بیشتر

۳

عشق عالمسوز کی فارغ گذارد حسن را؟

شمع از پروانه دارد جانگدازی بیشتر

۴

می شود هرچند محو از روی گرم آفتاب

می کند شبنم همان آیینه سازی بیشتر

۵

د رخرابات مغان از پرتو دلهای پاک

هر قدر آلوده تر دامن نمازی بیشتر

۶

می کشد قامت نی بی مغز بیش از نیشکر

درسبک مغزان بود گردن فرازی بیشتر

۷

پیش راه شکوه خونین نگیرد خامشی

رشته اشک از گره گیرد درازی بیشتر

۸

ظالمان را نرم می گردد دل از فرمان عزل

حسن نو خط می کند عاشق نوازی بیشتر

۹

تا نگردیده است صائب آدمی بالغ نظر

می زند ناخن به دل عشق مجازی بیشتر

بازگشت به سروده‌های صائب