غزل شمارهٔ ۴۶۱۰

برداشت: عزت‌طلبی و جست‌وجوی مقام و حرمت، فرد را از مشکلات و دشواری‌ها دور می‌کند. مانند این‌که یوسف، با وجود این‌که در چاه و زندان بود، برتر و معروف‌تر شد.

برداشت: بخیلان نمی‌گذارند که در آزادی باشم، چون نمی‌توانم بگویم که این مردم از بخشندگان دیگران بیشتر شکرگزاری می‌کنند.

برداشت: وقتی که دریا پر از مرجان است، دیگر وجود آن فایده‌ای ندارد؛ همان‌طور که داشتن طلا برای نیازمندان سودی ندارد. در واقع، اگر ثروت و نعمت در میان افراد توزیع نشود، ارزش آن کم می‌شود.

برداشت: سگ وقتی که از صاحبش روی برمی‌گرداند که به اندازه کافی سیر شده باشد، زیرا در زمان کمبود، بیشتر به دستورات گوش می‌دهد.

برداشت: برکت و آرامش زندگی به دعا و خواست خدا بستگی دارد، و در این میان، امنیت و آسایش همچون خوابگاهی می‌ماند که شیر در دشت‌های سبز و پرمعنا به دنبال آن است.

برداشت: چهره‌های زشت در آینه‌های تاریک پنهان می‌شوند و به همین دلیل، نادانی بیشتر از واقعیت‌ها را نمی‌بیند.

برداشت: آب در ظرف سفالی بهتر از شراب در جام طلاست، زیرا عمر لذت خاکی‌ها بیشتر است.

برداشت: آزار و ناراحتی که از صورت نیکو و زیبا به درویشان می‌رسد، بیشتر از زخم‌هایی است که در لباس آنها به چشم می‌خورد. این بدان معناست که آسیب‌هایی که از جانب ظاهر به افراد تحمیل می‌شود، بیشتر از زخم‌ها و مشکلاتی است که در لباس یا ظاهر آنها وجود دارد.

برداشت: انگیزه و اراده از قدرت کلام و سخنان شیرین، شرمنده شده و در زمین، برکت و خیر بیشتری مانند باران نیکویی نازل می‌شود.

برداشت: در این دنیا، میزان حیرت و شگفتی هر فرد به اندازه بینش و فهم اوست. هرچقدر کسی درک عمیق‌تری داشته باشد، در زمانه‌ی فعلی، شگفت‌زده‌تر خواهد بود.

برداشت: در میان عارفان، مقام بسط و گشایش بر مقام قبض و محدودیت برتری دارد و فیض و علم به دست آمده از قرآن کریم، به مراتب بیشتر از آن چیزی است که به طور خلاصه بیان شود.

برداشت: هر کسی که دلش تیره و غمگین است، بیشتر از آنکه از گلستان خوشی‌ها بهره ببرد، به یاد درد و رنج و مشکلات خود می‌افتد و به آن‌ها توجه می‌کند.