غزل شمارهٔ ۴۶۰۷

برداشت: دوستی که با عشقش غم‌ها را از دل می‌زداید، باعث می‌شود شادی و لذت زندگی همچنان در حرکت و افزایش باشد.

برداشت: مستی و جذابیت چشمان او آن‌قدر زیاد است که در تمام دوران زندگی، آنها را در خاطره‌ها و یادها ثبت می‌کند و این زیبایی همچون آب گوارایی است که از سر چشمه می‌جوشد و برکاتش بیش از آنچه انتظار می‌رود، است.

برداشت: در لباس مهربانی، دل را بیشتر از غم و ناراحتی می‌آزارد، مانند تلخی بادام که در شکر، بیشتر خود را نشان می‌دهد.

برداشت: سخن گفتن در مورد ناموس و ارزش‌ها، نیازمند همت و اراده قوی است. از انسان‌های بزرگ و کریم، بدون هیچ خواسته و توقعی می‌توان در خواسته‌ها و نیازها کمک گرفت و برآورده شدن آن‌ها بیشتر خواهد بود.

برداشت: خروجی زخم‌های دشمنان ضعیف ناتوان‌تر است و ضربات شدیدتر از تیغ، خون را بیشتر می‌ریزد.

برداشت: آرزو در صبح بیداری نمایان می‌شود، اما در دوران پیری، حرص و طمع به خاطر موی سفید بیشتر می‌شود.

برداشت: هرچند کلمات شیرین و دلنشین را می‌توان به راحتی بر زبان آورد، اما احساسات و دل‌تنگی‌های واقعی درونی من، به گونه‌ای است که من نمی‌توانم این احساسات را بیان کنم و همه چیز را می‌دزدد.

برداشت: تن پروران، که به راحتی زندگی می‌کنند، نمی‌توانند تحت فشار فقر قرار بگیرند؛ همچنان که وقتی آرد در آسیا نباشد، دانه‌ها کمتر آسیاب می‌شوند و این دلیلی برای کاهش وضعیت آنها است.

برداشت: صائب می‌گوید کسانی که دیگران را به عیب‌جویی متهم می‌کنند، خود در قضاوت‌هایشان کوتاه‌نظر و سطحی‌اند. آنها به خاطر بزرگ‌نمایی نقاط مثبت خود، زبانشان را در نقد دیگران دراز می‌کنند.